Η αίσθηση
ότι τα κόμματα έχουν χρεοκοπήσει, προκαλεί σκέψεις και συζητήσεις για
την “κατάργησή” τους. Όχι μόνο σε μας, που μας έχουν ρημάξει
κυριολεκτικά, αλλά και “αλλαχού”. Είναι όμως η “κατάργηση” μια ορθή και
εφικτή πρόταση; Ας την εξετάσουμε.
1. “Αναγκαίο κακό”;
Από άποψη αρχής δεν τίθεται ζήτημα. Κανονικά η ύπαρξη κομμάτων θα έπρεπε να απαγορεύεται. Διότι, όπως έγραφε η Σιμόν Βέϊλ: “Αν εμπιστευόμασταν στο διάβολο την οργάνωση της δημόσιας ζωής, δεν θα μπορούσε να φανταστεί τίποτα πιο ευρηματικό“. -Προκειμένου, εννοείται, να κάνει τη ζωή μας Κόλαση.
Η απόδειξη
της θέσης αυτής δεν στοιχειοθετείται μόνο από την εμπειρία, αλλά και από
ακλόνητους συλλογισμούς, σαν αυτούς που αναπτύσσει η γαλλίδα φιλόσοφος
στο βιβλίο[1] που παρουσιάσαμε στις 14-11-2011 στον “Αρμό”. Στην πράξη
όμως δεν λαμβάνεται υπόψη, ούτε η συσσωρευμένη αρνητική εμπειρία ούτε η
απορριπτική θεωρητική βάσανος. Ο λεγόμενος “ρεαλισμός” επιβάλλει την
αποδοχή των κομμάτων, με το καταλυτικό επιχείρημα ότι “δεν υπάρχει
τίποτα καλύτερο”.
Σε ένα πρώτο
επίπεδο, οι “ρεαλιστές” επικαλούνται το γεγονός ότι, ως θεσμός, τα
κόμματα συγκροτούν το πολιτικό σύστημα του σύγχρονου πολιτισμού, της Νεωτερικότητας.
Δεν είναι τυχαίο που δεν υπήρχαν, λένε, σε κανέναν προγενέστερο
πολιτισμό. Παράλληλα, επισημαίνουν με νόημα, πως όπου συνέβη να
καταργηθούν τα κόμματα, είχαμε το χειρότερο: στρατιωτικές Χούντες.
Σε ένα
δεύτερο επίπεδο, αμφισβητούν ακόμα και τη θεωρητική δυνατότητα για κάτι
καλύτερο. Απορρίπτουν π.χ. την προνεωτερικής-ελληνικής εμπνεύσεως
“αμεσοδημοκρατική” πρόταση. Είτε γιατί είναι “ανεφάρμοστη” στα σύγχρονα
πολυάνθρωπα εθνοκρατικά σύνολα είτε γιατί “δεν προστατεύει τη
μειοψηφία”![2] Όσο για τη δυνατότητα μετα-νεωτερικής εναλλακτικής λύσης,
αυτή απορρίπτεται εκ προοιμίου, με το επιχείρημα ότι δεν υπάρχει τίποτα
“πέρα από τη Νεωτερικότητα”. Τίποτε που να μπορεί να τεθεί ως
“νεώτερον” του “νεωτερικού”.
Κοντολογίς:
Αν δεν θέλετε να στερηθείτε τον αγαπημένο σας νεωτερικό πολιτισμό και να
επιστρέψετε στον Μεσαίωνα, πρέπει να δεχθείτε το κομματικό πολιτικό
σύστημα. Έστω και σαν “αναγκαίο κακό”!