ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΜΟΣ - ΕΚΛΟΓΕΣ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΠΟΛΛΩΝ ΑΠΟ ΘΕΣΙΟΥΧΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΠΡΙΝ ΠΑΤΕ ΝΑ ΨΗΦΙΣΕΤΕ

Ε. Μπερλίκουερ : έξω οι παλιάτσοι από το στρατόπεδο του αγώνα 

Οι περισσότεροι από τους ψηφοφόρους των συνδικαλιστών στην Ελλάδα  εδώ και 50 τουλάχιστον χρόνια, αρέσκονται να νομίζουν ότι οι ιδέες αποτελούν την βάση διεξαγωγής των εκλογών και της δυναμικής αντιμετώπισης των προβλημάτων τους.  Είναι όμως έτσι ? Αν ο συνδικαλισμός στη πιο θλιβερή χώρα της Ευρώπης, με την εφαρμογή και υλοποίηση τριών μνημονίων,   αποτελεί το «τέταρτο μέτωπο» του πολέμου, κάτι τέτοιο δεν έχουμε δει μέχρι στιγμής ούτε πρόκειται να δούμε.

Χρόνια ολόκληρα σε πλήρη ταύτιση με το υφιστάμενο πολιτικό - οικονομικό και κοινωνικό καθεστώς,  διοίκησης της δημόσιας μηχανής στην Ελλάδα, ο συνδικαλισμός σε όλες τις βαθμίδες και σε όλα τα συνέδρια και αποφάσεις του, κατόρθωσε να πετύχει : 1. απίστευτα προνόμια με οικονομικά - κοινωνικά οφέλη για τους εκλεγμένους και τις οικογένειές τους και 2. Εξαφάνιση  του πλουραλισμού ιδεών και δημοκρατικής μαζικότητας, με τον ενστερνισμό από τους μηχανισμούς του κάθε λαϊκίστικης επιδίωξης ( διορισμοί - μεταθέσεις - υπηρεσιακά συμβούλια κλπ) που διέλυσαν αντίθετες  φωνές   και ταυτόχρονα ενίσχυσαν σημαντικά την εξουσιαστική μονομέρεια των συνδικαλιστών και των διοικήσεων των οργάνων που μετείχαν. Οι πολίτες (ενεργοί ή μη) ψηφοφόροι απογοητευμένοι εγκατέλειπαν σταδιακά το τραίνο, αφού ένα «μπουκέτο» συνδικαλιστών έφερνε και ξανάφερνε τις ίδιες πάντα υποσχέσεις από την Διοίκηση προς τα κάτω, δίχως ουσιαστικές αλλαγές (παρά τις όποιες προτάσεις και εξαγγελίες).

Ο ΕΚΦΥΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ

Ο λαϊκισμός ως πολιτική έκφραση

«Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η χαρά της παρηγοριάς απαντά σε βαθιές απαιτήσεις...». (Ουμπέρτο Εκο)

Ο λαϊκισμός, ως ιδεολογική ηγεμονία μιας κατακερματισμένης κοινωνίας, διαπερνά «οριζόντια» ως πολιτική έκφραση, πολιτιστικό εποικοδόμημα, αντίσταση στην ορθολογική-κοινωνική οργάνωση, δημαγωγία, αδυναμία κατανόησης της πραγματικότητας και νοοτροπία το σύνολο των πολιτικών σχηματισμών, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρώπη.

Ωστόσο, υπάρχουν δύο σημαντικές διαφοροποιήσεις της ελληνικής ιδιαιτερότητας από τη δυτικοευρωπαϊκή: πρώτον, στην Ελλάδα ο λαϊκισμός, αδίκως κατά τη γνώμη μου, τείνει να ταυτιστεί με το ήθος, την πολιτική πρακτική και την ιδεολογία της μεταπολιτευτικής Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς (όπως καθορίστηκε από την ηγεμονία του ΠαΣοΚ), ενώ στην Ευρώπη η αναφορά στον λαϊκισμό καλύπτει τους δεξιούς και ακροδεξιούς πολιτικούς σχηματισμούς που συγκροτούνται στη βάση ενός αντι-μεταναστευτικού και ευρωσκεπτικιστικού λόγου. Δεύτερον, ο ακραίος και ανεύθυνος αντι-λαϊκισμός, ο οποίος δαιμονοποιεί φανατικά κάθε αναφορά στον λαό, τείνει σε τελική ανάλυση να υπονομεύει την ίδια τη διαφωνία, τον πλουραλισμό, την ανάγκη μείωσης των τερατωδών κοινωνικών ανισοτήτων στο όνομα της αναφοράς στον ρεαλισμό και στο εφικτό.

Ενας κοινά αποδεκτός ορισμός του λαϊκισμού είναι η ιδέα σύμφωνα με την οποία οι επιθυμίες και οι πεποιθήσεις των λαϊκών μαζών αποτελούν βάσιμο οδηγό πολιτικής δράσης. 

 

Το προσφυγικό ανέδειξε τον κίνδυνο να βρεθεί η Ελλάδα σε κενό στρατηγικής Χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη, αλλά θα έχουμε λιγότερη..............Γ.ΚΥΡΤΣΟΣ

Πρωταγωνιστές οι ΓερμανοίΟι περισσότεροι αναλυτές καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι για να αντιμετωπιστεί αποτελεσματικά το προσφυγικό-μεταναστευτικό χρειάζεται πιο δυναμική ευρωπαϊκή ενοποίηση. Η Ε.Ε. πληρώνει ακριβά την έλλειψη κοινής εξωτερικής πολιτικής, κοινής πολιτικής άμυνας και κοινής πολιτικής ασφάλειας. Η αποσταθεροποίηση του Ιράκ, της Συρίας και της Λιβύης έγινε με αποφάσεις που πάρθηκαν κυρίως σε επίπεδο ΝΑΤΟ ή στρατιωτικά ισχυρών χωρών όπως είναι οι ΗΠΑ, η Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Ουσιαστικά αντιμετωπίζουμε ένα ευρωπαϊκών διαστάσεων πρόβλημα, το οποίο δημιουργήθηκε από λάθος υπολογισμούς και στρατιωτικές επεμβάσεις, οι οποίες δεν αποφασίστηκαν σε ευρωπαϊκό επίπεδο.
Παρά το γεγονός ότι χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη για να αποφύγουμε την επανάληψη λαθών στρατηγικής σημασίας και να αντιμετωπίσουμε τις νέες προκλήσεις, όλα δείχνουν ότι αναπτύσσεται πολιτική δυναμική στην κατεύθυνση της λιγότερης Ευρώπης.
 
Παρά τις διακηρύξεις, τις αποφάσεις των ηγετών και τις παρεμβάσεις των πολιτικών ομάδων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το προσφυγικό-μεταναστευτικό δεν αντιμετωπίζεται σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η διαχείρισή του είναι μία κυρίως γερμανική υπόθεση, εξαιτίας της απροθυμίας των άλλων χωρών να συμβάλουν στη μετεγκατάσταση και στην οικονομική και κοινωνική ενσωμάτωση των προσφύγων. Τους τελευταίους 12 μήνες η Γερμανία δέχτηκε πάνω από 1 εκατ. πρόσφυγες, στους οποίους έδωσε άσυλο και την ευκαιρία για μια νέα ζωή. Η συμμετοχή της στην υποδοχή προσφύγων κυμαίνεται στο 80%-90% της συνολικής ευρωπαϊκής προσπάθειας.
Επειδή μάλιστα η ενσωμάτωση τόσο μεγάλου αριθμού προσφύγων στη γερμανική οικονομία και στην κοινωνία προκαλεί πολιτικές αντιδράσεις, η καγκελάριος κ. Μέρκελ πήρε την πρωτοβουλία για μια απευθείας συνεννόηση με τον πρωθυπουργό της Τουρκίας κ. Νταβούτογλου, αιφνιδιάζοντας τους περισσότερους Ευρωπαίους εταίρους, οι οποίοι πληροφορήθηκαν το αποτέλεσμα της γερμανοτουρκικής διαπραγμάτευσης εκ των υστέρων. Βασική θέση των Γερμανών είναι ότι πρέπει να υπάρξει άμεση και δραστική μείωση των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών, διαφορετικά οι δεξιοί λαϊκιστές που καλλιεργούν την ξενοφοβία θα αναπτύξουν κι άλλο τις δυνάμεις τους στην Ε.Ε. Επομένως έχουμε μία χώρα με προωθημένη πολιτική στο θέμα των προσφύγων, η οποία όμως αισθάνεται την ανάγκη να «καπελώσει» την ευρωπαϊκή διαδικασία λήψης αποφάσεων επειδή θεωρεί ότι η ευρωπαϊκή αντιμετώπιση του προβλήματος καθυστερεί απαράδεκτα.

ΣΟΥ ΖΗΤΩ ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΚΥΡ- ΑΝΘΗ

Οταν έφτασες στον Πειραιά χάνοντας 4 αγόρια και τον αντρα σου, κρατώντας σφιχτά το χέρι της μονάκριβης κόρης σου δεν θα πιστευες ποτές οτι σήμερα στη Σμυρνη,  ενας πρωθυπουργός της Ελλάδας σήμερα και ένας της Τουρκίας, με φόντο τους καπνούς των καμένων αναμνήσεων χιλιάδων Ελλήνων, υπέγραψαν συνεργασία.
 
Εσυ που μας μαγάλωσες στη γειτονιά,  οταν οι μανάδες μας δούλευαν δεξια και αριστερά και μας ελεγες ιστορίες της Σμύρνης για αερικά και πρίγκιπες, εσυ που αφηνες να βλέπουμε Καντσονίσιμα στην TV γιατι  είχες πρώτη σε ολη τη γειτονιά συσκευή, εσυ που μαγείρευες εκείνα τα φοβερά σουτζούκια, και έμαθες το Τοουκ Γκιοσού, εσυ που ποτέ δεν γέλασες...σε παρακαλω μη γίνεις φάντασμα και μη μας τυρρανίσεις άλλο. Το κάνει η σημερινή κυβέρνηση με πολύ φροντίδα και χωρίς οίκτο..αυτόν που  φυσικά δεν έδειξαν οι Τούρκοι  ούτε και Ευρωπαίοι (Φράγκους τους έλεγες) σημερινοί  εταίροι μας.  

Ο όποιος Θεός (Τούρκος ή ΄Ελληνας) ας αναπαύσει την ψυχη της! 

Europe’s tragedy: Too much Angela Merkel, too little masculinity ! ΑΡΘΡΟ ΣΤΟ RUSSIA TODAY. MΑΘΕΤΕ ΑΓΓΛΙΚΑ η ΒΑΛΤΕ ΤΟ ΣΤΟ GOOGLE ΝΑ ΜΑΘΕΤΕ ΚΑΤΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ.

After the incidents of sexual assault in Cologne, Germany on New Year’s Eve committed by Muslim refugees against German women, feminist apologetics have acquired renewed vigor in the European debate.

Pundits and politicians assure the public that refugee males now storming the gates of Europe from the Middle East, Northern Africa and Central Asia will be required to learn that Western women are independent and sexually liberated. Such arguments, however, are obviously too weak to have any impact on the male cultures representative of certain refugee groups.
To these individuals, strong European women are ‘easy’ and easy victims; they have respect only for strong men – and strong men aren't exactly thick on the ground in Europe.
The deficiency of masculinity in European culture renders it impotent in the face of the political and cultural chaos that has escalated along with growing immigration.

ΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΛΥΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΧΩΡΑ ΣΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΓΕΣ, ΤΗΝ ΕΧΟΥΝ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΕΙΝΑΙ ΕΔΩ.

ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΧΙΛΙΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΤΩΡΑ

KATAINEN: ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΤΕΣ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΑΠΕΥΘΕΙΑΣ ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΓΙΑ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ

Προσθήκη λεζάντας

-ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΙΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΟΥΜΑΝΤΟ;
ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΡΜΑΙΑ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΟΡΕΞΕΩΝ ΤΟΥΣ ΚΑΤΑ ΚΑΙΡΟΥΣ.
Κάλεσμα προς τους ιδιώτες επενδυτές να χρησιμοποιήσουν το Ευρωπαϊκό ταμείο Στρατηγικών Επενδύσεων (EFSI), αλλά και απευθείας την Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων (ΕΤΕπ) ακόμα και αν δεν απολαμβάνει την "κυβερνητική έγκριση", απευθύνει στην αποκλειστική συνέντευξη  που παραχώρησε στο Capital.gr ο Αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, αρμόδιος για θέματα Εργασίας, Ανάπτυξης, Επενδύσεων και Ανταγωνιστικότητας, Jyrki Katainen. 
Ο κ. Katainen με ιδιαίτερα λεπτό –αλλά σαφή και διακριτικό– τρόπο περιγράφει το έλλειμμα εμπιστοσύνης και ανταγωνιστικότητας που υπάρχει στη χώρα το τελευταίο διάστημα, δυο παραμέτρους που είναι βασικές για την αντιστροφή του υφεσιακού κλίματος το οποίο έχει ενσκήψει και σκιάζει την ελληνική οικονομία.

Διαβάστε περισσότερα  http://prezatv.blogspot.gr/2016/02/katainen.html#more

Αρθρο Τόμσεν με… ρεαλισμό για περικοπές συντάξεων και ελάφρυνση του χρέους.....για εμας μιλάει το ΔΝΤ ακριβώς πριν την απεργία των αγροτών και την αδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ να λύσει το πραμικρό πρόβλημα.

Ολόκληρη η παρέμβαση του Πολ Τόμσεν

«Εχοντας τραβήξει την Ελλάδα με επιτυχία από το χείλος του γκρεμού πέρυσι το καλοκαίρι, και ακόλουθα αφού σταθεροποίησε την οικονομία, η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα τώρα συζητά με τους ευρωπαίους εταίρους της και με το ΔΝΤ ένα περιεκτικό πολυετές πρόγραμμα που μπορεί να εξασφαλίσει μια διαρκή ανάκαμψη και να καταστήσει βιώσιμο το χρέος. Ενώ οι συζητήσεις συνεχίζονται, υπήρξαν ορισμένες παρανοήσεις σχετικά με τις απόψεις και τον ρόλο του ΔΝΤ στην όλη διαδικασία. Θεώρησα, λοιπόν, χρήσιμο να αποσαφηνίσω τα θέματα αυτά.

Υπάρχουν ισχυρισμοί ότι το ΔΝΤ έχει συνδέσει τη συμμετοχή του με δρακόντειες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, ιδιαίτερα στο Ασφαλιστικό. Αυτό δεν αντανακλά την πραγματικότητα. Σε τελική ανάλυση, τα νούμερα ενός προγράμματος πρέπει να βγαίνουν: ο συνδυασμός των μεταρρυθμίσεων συν την ελάφρυνση του χρέους πρέπει να δίνουν σε εμάς και στη διεθνή κοινότητα εύλογες διασφαλίσεις ότι στο τέλος του επόμενου ελληνικού προγράμματος, σχεδόν μετά μια δεκαετία εξάρτησης από τη βοήθεια της Ευρώπης και του ΔΝΤ, η Ελλάδα θα μπορέσει τελικά να σταθεί στα πόδια της. Αυτό προϋποθέτει μια αντίστροφη εξισορρόπηση της φιλοδοξίας των μεταρρυθμίσεων και του ύψους της ελάφρυνσης του χρέους. Μπορούμε σίγουρα να υποστηρίξουμε ένα πρόγραμμα με λιγότερο φιλόδοξες μεταρρυθμίσεις, όμως αυτό αναπόφευκτα θα ενείχε μια μεγαλύτερη ελάφρυνση του χρέους.

«Ο ελληνικός προϋπολογισμός χρειάζεται να μεταφέρει περίπου το 10% του ΑΕΠ για να καλύψει το μεγάλο κενό στο ασφαλιστικό σύστημα, σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 2½ τοις εκατό. Σαφώς, αυτό δεν είναι βιώσιμο»

Με αυτό κατά νου, όσες μεταρρυθμίσεις και να γίνουν, δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν το ελληνικό χρέος βιώσιμο χωρίς την ελάφρυνσή του και, από την άλλη μεριά, όσες ελαφρύνσεις του χρέους και να γίνουν δεν θα μπορέσουν να καταστήσουν βιώσιμο το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα, χωρίς ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να γίνουν και τα δύο. Αναμφίβολα, η Ελλάδα και οι ευρωπαίοι εταίροι της θα πρέπει να πάρουν δύσκολες πολιτικές αποφάσεις στους επόμενους μήνες, ώστε να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα που είναι βιώσιμο – ένα πρόγραμμα με νούμερα που βγαίνουν.
Τέτοιες δύσκολες αποφάσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται επιδερμικά κάνοντας μη ρεαλιστικές υποθέσεις. Αν και υπάρχει μεγάλο περιθώριο για την αύξηση της παραγωγικότητας με μεταρρυθμίσεις, η τελευταία εξαετία έδειξε ότι το εύρος και ο ρυθμός των μεταρρυθμίσεων που μπορεί να αποδεχτεί η ελληνική κοινωνία δεν συνάδει με την πρώιμη βελτίωση της παραγωγικότητας και με τη βιώσιμη ανάπτυξη. Ετσι, λοιπόν, οι υποθέσεις ότι η Ελλάδα μπορεί απλά να ξεπεράσει το πρόβλημα του χρέους της χωρίς την ελάφρυνσή του -με μια γρήγορη μετάβαση από τη χαμηλότερη στην υψηλότερη αύξηση της παραγωγικότητας, μέσα στην Ευρωζώνη- δεν είναι αξιόπιστες. 

Ομοίως, η κατά πολύ περιορισμένη επιτυχία στην καταπολέμηση της περιβόητης φοροδιαφυγής στην Ελλάδα – για να πληρώσουν οι ευκατάστατοι το δίκαιο μερίδιό τους- σημαίνει ότι οι μεταρρυθμίσεις στο Ασφαλιστικό δεν μπορούν να αποφευχθούν κάνοντας απλά υποθέσεις ότι θα γίνουν υψηλότερες εισπράξεις φόρων στο μέλλον.

Γιατί τόση μεγάλη επικέντρωση στις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις; Παρά τις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις του 2010 και του 2012, το ελληνικό ασφαλιστικό σύστημα παραμένει σε -οικονομικά- απλησίαστα και γενναιόδωρα επίπεδα. Για παράδειγμα, οι τυπικές συντάξεις σε ονομαστικούς όρους Ευρώ, είναι σε γενικές γραμμές παρόμοιες στην Ελλάδα και στη Γερμανία, αν και η Γερμανία -με μέτρο τον μέσο μισθό- είναι δύο φορές πιο πλούσια από την Ελλάδα. Πρέπει επίσης να προσθέσουμε ότι οι Ελληνες εξακολουθούν να συνταξιοδοτούνται πολύ πιο νωρίς από τους Γερμανούς, και ότι η Γερμανία είναι πιο αποτελεσματική στην είσπραξη των ασφαλιστικών εισφορών. Το αποτέλεσμα είναι ότι ο ελληνικός προϋπολογισμός χρειάζεται να μεταφέρει περίπου το 10% του ΑΕΠ για να καλύψει το μεγάλο κενό στο ασφαλιστικό σύστημα, σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο που είναι 2½ τοις εκατό. Σαφώς, αυτό δεν είναι βιώσιμο.

Τα μαντάτα του Πολ και οι απαιτήσεις του για νέα μέτρα 

ΣΤΑ €43 ΔΙΣ. ΕΤΗΣΙΩΣ Η ΦΟΡΟΔΙΑΦΥΓΗ ΟΤΑΝ ΣΕ 5 ΧΡΟΝΙΑ ΠΑΡΘΗΚΑΝ ΦΟΡΟΙ 31 ΔΙΣ ΕΥΡΩ. ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΤΑΧΘΕΙ ! ...ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΑΛΛΟ ΚΡΑΤΟΣ ΟΤΑΝ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΚΗ ΚΟΜΜΑΤΟΚΡΑΤΙΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ 1η ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΣΤΟΧΟ.

Τα φορολογικά στοιχεία που είδαν πρόσφατα το φως της δημοσιότητας αποκαλύπτουν μια μεγάλη συρρίκνωση του εισοδήματος που δηλώνουν οι Έλληνες. Πιο συγκεκριμένα, το 2014 δηλώθηκε συνολικό εισόδημα €74 δισ., ενώ το 2011 είχε δηλωθεί ποσό €98 δισ.. Η μείωση κατά 25% σε 3 χρόνια δε μπορεί να ερμηνευθεί μόνο ως συμπίεση των εισοδημάτων λόγω της παρατεταμένης ύφεσης, καθώς η αντίστοιχη μείωση του εγχώριου εισοδήματος (ΑΕΠ) την ίδια περίοδο ήταν 14%. Ερμηνεύεται και ως αύξηση του φαινομένου της φοροδιαφυγής.

«Μη χαίρεστε που σκοτώσατε το κτήνος. H σκύλα που το γέννησε ζει και είναι πάλι σε οργασμό» (Μ. Μπρεχτ για τον φασισμό)

Οι επιχειρήσεις του καπιταλισμού σε διάφορες χώρες (ο αριθμός τους αυξάνεται) δεν μπορούν πια να ευοδωθούν χωρίς τη χρήση ωμής βίας. Μερικοί πιστεύουν ακόμα, ότι μπορούν να ενεργούν έτσι συνέχεια, αλλά μια ματιά στα βιβλία των λογαριασμών τους θα τους πείσει, αργά ή γρήγορα, για το αντίθετο. Είναι μονάχα ζήτημα χρόνου.

Μια διακήρυξη ενάντια στο φασισμό δεν μπορεί να έχει ίχνος ειλικρίνειας, όταν μένουν ανέπαφες οι κοινωνικές καταστάσεις, που τον παράγουν σαν φυσική αναγκαιότητα.

Όποιος δε θέλει να εγκαταλείψει την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, όχι μονάχα δε θ' απαλλαγεί από το φασισμό, αλλά θα τον χρειάζεται.

Φυσικά, ξέρω, ότι μερικές λέξεις, όπως ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, δεν ακούγονται ωραία, είναι ελάχιστα ρομαντικές και καθόλου ποιητικές. Αλλά κανένας μας δε σκέπτεται να τις χρησιμοποιεί για την ομορφιά τους. Είναι μόνο απαραίτητες. Δηλαδή, χρειάζεται να πούμε αυτό που λένε αυτές οι λέξεις.

Κι όταν βρεθεί κανείς μπροστά στο δίλημμα, αν πρέπει να χρησιμοποιεί τόσο άσχημες, ξερές και δογματικές λέξεις και να μιλάει για πράγματα τόσο μηδαμινά, όπως η εξασφάλιση των απαραίτητων μέσων συντήρησης και η δυνατότητα να τρώει κανείς μέχρι να χορτάσει, ή αν πρέπει ν' αφήσει το φασισμό να νικήσει, θα πρέπει να κηρυχτεί υπέρ αυτών των λέξεων.

Αλλά για να μπει ο καπιταλισμός στον αγώνα ζωής και θανάτου με το προλεταριάτο, πρέπει να απαλλαγεί από όλους τους δισταγμούς του και να πετάξει μια-μια στη θάλασσα όλες τις δικές του έννοιες για ελευθερία, δικαιοσύνη, προσωπικότητα του ατόμου, ακόμα και συναγωνισμό.

Έτσι μια άλλοτε μεγάλη και επαναστατική ιδεολογία εμφανίζεται τώρα στον τελικό της αγώνα με την πιο ταπεινή μορφή κοινής απάτης, με τον πιο αναιδή τρόπο εξαγοράς συνειδήσεων, με την πιο κτηνώδη θρασυδειλία, ακριβώς με φασιστική μορφή.

Και ο αστός δεν εγκαταλείπει το πεδίο της μάχης προτού πάρει την πιο βορβορώδη όψη του.

Πηγή : «Μπέρτολτ Μπρεχτ: Για την τέχνη και την πολιτική» (Σύγχρονη Εποχή). ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 10/2/2013