25 ΕΥΡΩ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ

ΠΡΟΦΑΝΩΣ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΩΝ ΤΙΜΩΝ ΣΤΑ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑ Ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΕΧΕΙ ΕΧΕΙ ΣΥΛΛΑΒΕΙ ΤΟ ΦΟΒΕΡΟ ΣΧΕΔΙΟ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗΣ ΤΟΥ "ΦΑΚΕΛΑΚΙΟΥ".

ΑΡΑΓΕ ΓΙΑ ΑΝΕΡΓΟΥΣ ΘΑΧΕΙ ΕΚΠΤΩΣΗ η ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΕΒΕΡΕΣΤ ΚΑΙ ΓΡΗΓΟΡΗ ? ΠΟΥ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΣΤΕΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΤΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ ΤΩΝ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΩΝ.

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΕΧΟΥΝ ΔΕΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΙΟΙΚΗΤΕΣ η ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΟΡΓΑΝΙΣΜΩΝ ΚΑΙ ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ ΝΑ ΒΑΛΟΥΝ ΑΝΑΛΟΓΗ ΕΙΣΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΞΥΠΗΡΕΤΗΣΗ  ΑΣΦΑΛΙΣΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ.

ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΦΩΝΕΣ η ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ. Μ Ο Ν Ο ΑΥΤΟ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ 

ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ 

Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.» (σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...» 
ΕΝΝΟΟΥΣΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ 

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΑΝΕΡΓΗΣ

Η σκιά μας κι η μυρωδιά μας

Εργάζομαι ως γραμματέας και μουσικός. Το 2009 με απέλυσαν λόγω κρίσης.

Συνέχισα ως μουσικός, σε εργαστήρι δημιουργικής έκφρασης για παιδιά. Δόξα τω Θεώ, έλεγα και το πίστευα.

Η νεόπλουτη 27χρονη ιδιοκτήτρια δεν ήθελε ΙΚΑ, έβγαλα μπλοκάκι. Ανάγκη είχα για δουλειά, δυο παιδιά και στεγαστικό δάνειο. Έτσι, αναβαθμίστηκα! Με λογιστάδες και βιβλία, αμέ!

Μετά, άρχισε η μείωση του ωρομισθίου, κάθε σεζόν και χειρότερα. Το καλοκαίρι του 2012 μου είπε: -40% μείωση μισθού, δουλειά πρωί απόγευμα, να μη σκέφτομαι τη βενζίνη κι αν μου αρέσει, γιατί στη θέση μου μπορεί να έχει δυο πιτσιρίκες.

Είμαι γεννημένη το 1973, πόσο γριά είμαι;
Άνθρωπος της ανατροπής, της έδωσα την ευκαιρία να βρει αυτές τις δυο πιτσιρίκες, στη θέση μου κατά τα γούστα της, καθώς ζητούσε ν' αλλάξουμε και look, και αποχώρησα από την εργασία αυτή χωρίς να προδώσω τα ηθικά στεγανά της προσωπικότητάς μου - και μη νομίζετε ότι τα γράφω όλα αυτά εκ του ασφαλούς.

Ο σύζυγος είναι ένας απλός δημόσιος υπάλληλος. Έχουμε δόση στεγ/κού δανείου, χαράτσια και παιδιά (γερά να ‘ναι)! Δεν ζήσαμε ποτέ με τα πολλά, πάντα με τα μετρημένα. Όχι από μιζέρια, αλλά από άποψη. Η σκιά και η μυρωδιά μας μένει πίσω, όχι το ακριβό μας ρούχο. Το γλυκό, καθημερινό φαγάκι, η αγκαλιά, το φιλί, η μουσική, οι τέχνες, ένα παραμύθι, το μπάνιο στη θάλασσα, τα γέλια και τα κλάματα, η καλή προαίρεση. Αυτά είναι η ζωή μας.

Έψαξα για δουλειά κι ακόμα ψάχνω. Είτε ως γραμματέας είτε ως μουσικός. Απορώ μ' αυτά που «προσφέρουν»! Κάποτε βρήκα μια αγγελία, την έχω πάνω στο ψυγείο κρεμασμένη, για δουλειά στην Γκάνα. Όταν, λοιπόν, η κρίση πανικού μου χτυπάει την πόρτα, απειλώ την οικογένειά μου και τους λέω: Θα φύγω να πάω στην Γκάνα! Κι όλα μπαίνουν σε μια μαγική σειρά και όλοι με συμπονούν, κι εγώ τότε, σαν να μετανιώνω κι η Γκάνα απομακρύνεται ήρεμα και ειρηνικά από την προοπτική στο κάδρο του μυαλού μου.

Κι ελπίζω και ονειρεύομαι, χωρίς Αυτούς και τους Άλλους, παρά με την οικογένειά μου και με την εσωτερική δύναμη που έχουμε όλοι μέσα μας!

ΣΟΦΙΑ , 40 χρ. , Αττική

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ www.imerologioanergou.gr

ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ - ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

ΜΠΈΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ ( 1973 - ΒΕΡΟΛΙΝΟ - ΠΡΩΤΟΣ ΑΠΟ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΕ ΤΟΥΣ  ΕHRUNG - EMPFANG) 

Όταν ήρθαν να πάρουν τους τσιγγάνους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν τσιγγάνος.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους κομμουνιστές δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβραίους δεν αντέδρασα. Δεν ήμουν Εβραίος.

Όταν ήρθαν να πάρουν εμένα δεν είχε απομείνει κανείς για να αντιδράσει

=====================================================================

0 βιομηχανικός καπιταλισμός, που σύμβολο του ήταν μέχρι το 1960, το εργοστάσιο  με τις καμινάδες του, τους ρυθμούς δραστηριότητας του, την εργασιακή πειθαρχία του, έχει ήδη  ξεθωριάσει μπροστά στην καινούργια πραγματικότητα. Μαζί του και η εργατική τάξη, ο εργατικός συνδικαλισμός και μια ορισμένη μορφή κοινωνικών συγκρούσεων και σχέσεων.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο το ότι  ταυτόχρονα, καταρρέει μια ολόκληρη αντίληψη για το σοσιαλισμό, η αντίληψη που σφυρηλατήθηκε μέσα στον αγώνα εναντίον της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης,  μέσα στη βιομηχανία, που ανέδειξε την εργατική τάξη σε κύρια δύναμη της ανθρώπινης χειραφέτησης και το βιομηχανικό προλεταριάτο σε «Μεσσία» των μοντέρνων καιρών. 

Βέβαια τα ιδεώδη που θεμελίωσαν το σοσιαλισμό (αλληλεγγύη, ισοτιμία, κοινωνική δικαιοσύνη, αδελφοσύνη κλπ) φαίνεται να επιβιώνουν ακόμη σήμερα, αλλά διπλά εξασθενημένα: αφενός επειδή έχουν χάσει την αγωνιστική τους δυναμική και αφετέρου επειδή καλούνται να ανασυντεθούν μέσα σε καπιταλιστικές οικονομίες που έχουν γίνει εύθραυστες από την κρίση των μνημονίων. 

Να ανασυντεθούν όμως  σε σχέση με τί; Τη νέα αυτή κοινωνία που γεννιέται, οι αναλυτές την έχουν χαρακτηρίσει με διάφορους τρόπους: κοινωνία μεταβιομηχανική, κοινωνία των υπηρεσιών, της πληροφορίας, της επικοινωνίας... Είναι όμως εκεί το ουσιώδες;

Όχι βέβαια. Η μεγάλη δυναμική του καιρού μας είναι η επέκταση των εμπορικών και καπιταλιστικών σχέσεων με κάθε τίμημα  σχεδόν σε όλους τους τομείς: στην ικανοποίηση των αναγκών συντήρησης και ευμάρειας των ανθρώπων, στην πορεία επιχειρήσεων και οργανισμών, στη λειτουργία των συστημάτων πληροφόρησης και αποφάσεων, στη διαχείριση της πολιτικής, των κοινωνικών συστημάτων, του περιβάλλοντος, της Γης κλπ. 

Πρόκειται λοιπόν για μια νέα φάση του καταμερισμού της εργασίας και της εμπορευματικής σφαίρας,  που σημαδεύεται από τον πολλαπλασιασμό των πολυσύνθετων εμπορευμάτων, ένα μεγάλο μέρος των οποίων παράγεται από μεγάλους πλέον επιχειρηματικούς ομίλους απευθείας ή κάτω από τον έλεγχο τους. Η παραγωγή αυτή απαιτεί ταυτόχρονα να υπάρχει διαθέσιμη εργασία με υψηλή επαγγελματική κατάρτιση (νομική, ιατρική, οικονομολογική, διαχειριστική κλπ.) καθώς και υλικές τεχνολογίες συχνά πολύ προηγμένες. Και όπου δεν συμβαίνει αυτό, μεγάλα ποσά μεταφέρονται σε δάνεια κρατών και όχι επιχειρήσεων,  ενώ ταυτόχρονα βασικές δημόσιες υπηρεσίες ιδιωτικοποιούνται ( υγεία, ασφάλεια, παιδεία, ύδρευση, ηλεκτρισμός, επικοινωνίες κλπ) με δεκάδες δισεκατομμύρια κέρδος για τους νέους (πλην γνωστούς σε όλους παρόχους ). Η πίσω πόρτα του καπιταλισμού στην Ελλάδα.   

Ο ΟΑΕΔ των μνημονίων  βρίσκεται πολύ έξω από τον καταμερισμό εργασίας των αγορών. Δεν ασκεί πολιτική απασχόλησης ή κατάρτισης πλέον σε κανένα επίπεδο.

΄Εχει αλλοτριωθεί κάθετα και οριζόντια. Μολονότι χρηματοδοτήθηκε πλουσιοπάροχα από τα διαρθρωτικά Ταμεία της ΕΕ, δεν κατάφερε ποτέ να "ορθώσει ανάστημα" στον σχεδιασμό και εφαρμογή προγραμμάτων, δίχως την ασφυκτική εποπτεία των Διοικήσεων του από το Υπουργείο Εργασίας. Δαπανήθηκαν εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ, σε αμφίβολης αποτελεσματικότητας προγράμματα, ενώ χρηματοδότησε επιχειρήσεις χωρίς στην ουσία να σταθεροποιεί την απασχόληση των εργαζομένων.

 Ο Λόγος είναι προφανής. Πολιτική επιστράτευση στο βωμό της ανάληψης της εξουσίας και διατήρηση της «ελπίδας» στο λαό. Με 1,5 εκ. ανέργους σήμερα  δεν μπορεί να μιλήσει κανείς  πια. Και όμως συμβαίνει το αντίθετο. Από το success – story μέχρι την νέα μνημονική σύμβαση της Ελλάδας. Φαίνεται ότι όσα πακέτα στήριξης πήραμε από την ΕΕ , τόσα μνημόνια θα υπογράψουμε με ΕΕ και ΔΝΤ.

Κυρίαρχο συστατικό της πολιτικής του Οργανισμού  ήταν και παραμένει   η γενίκευση του εμπορεύματος " ανθρώπινη εργασία" προς όφελος εκείνων που «κερδίζουν» από αυτό. Ο ΟΑΕΔ δεν παράγει φυσικά θέσεις εργασίας, αλλά ούτε να διαχειριστεί μπορεί το πενιχρό του μερίδιο στην αγορά εργασίας. Με την αποσάρθρωση  και διάλυση της εφαρμογής της εξατομικευμένης στήριξης των ανέργων και εργαζόμενων, τις επισκέψεις σε επιχειρήσεις για ανίχνευση θέσεων εργασίας, την μετατροπή των ΚΠΑ σε επιδοματικά Κέντρα, ό ίδιος απώλεσε το όποιο ισχνό πλεονέκτημα προσπάθησε να αναπτύξει.

Η εμπορευματοποίηση του ανθρώπου (γενικευμένη εμπορευματοποίηση εργατικού  δυναμικού, υγείας, εκπαίδευσης κλπ)  με την προοπτική σε λίγο να έχουμε "γενετική διαχείριση" (διάβασε  re - engineering)  ολόκληρης της ανθρώπινης ύπαρξης των υπαλλήλων του Οργανισμού με την συμμετοχή των πρώην υπαλλήλων του  ΟΕΕ και ΟΕΕΚ, αλλά  και  των "κοινωνικών λειτουργιών" του,   προκειμένου  αργότερα να χειραγωγούνται  μέσω αυτών οι όποιες πολιτικές αποφάσεις,  που θα ισχύουν σύμφωνα με τις επιταγές της τρόικας βρίσκεται στην Ελλάδα.

Καμιά προσπάθεια για ανώτερες  ανθρώπινες  δραστηριότητες  (επιστημονική έρευνα, επεξεργασία  γνώσεων, μεταφορά διεθνούς εμπειρίας,  μεθοδική οικονομική διαχείριση κλπ. Ο Οργανισμός που δεν διδάχτηκε τίποτε και δεν έμαθε τίποτε τα τελευταία 30 χρόνια. Και σήμερα οι εργαζόμενοι καλούνται να απολυθούν οικειοθελώς, κατηγορούμενοι και επωμιζόμενοι το βάρος της αποτυχίας των πολιτικών αποφάσεων, με ασαφή κριτήρια απόδοσης, αλλά μάλλον γνωστά σε όλους τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ. Στροφή σε επιδόματα πάσης μορφής, εμπόριο νέων κατοικιών ίσως γίνει στο μέλλον, δωρεάν εισιτήρια για θέατρα, βιβλία,διακοπές, στο βάθος   όμως  μετατροπή σε ΝΠΙΔ και  νέος κύκλος απολύσεων, αλλά και μεταθέσεων - αποσπάσεων (πανε αντάμα)  και λογής λογής παροχές σε χρήμα ή σε είδος (τις λένε στοχευμένες)  ….. το κατάλληλο διάστημα (πάντα παραμονή εκλογών).

Ο σύλλογος και η  ομοσπονδία των εργαζομένων,  φαίνεται να βασανίζεται από δικούς τους προβληματισμούς και όχι από εκείνους των απολυμένων ή ακόμη και νεκρών  συναδέλφων. Καμιά κίνηση ελέγχου του συστήματος ( διοικητικά – οικονομικά δρώμενα) καμιά κίνηση νομικής στήριξης που θα απαιτηθεί άμεσα για την αντιμετώπιση της λαίλαπας των απολύσεων. Σιωπή παντού. Φτάνει πια.

Οι απεργίες της προηγούμενης περιόδου μέσα στον Αύγουστο  έδειξαν με τη μαζικότητά τους, ότι οι εργαζόμενοι, είναι ενάντια στις αλλαγές που προωθούνται σε βάρος των εργασιακών τους δικαιωμάτων. Ήδη  βρίσκονται σε προετοιμασία νέων κινητοποιήσεων.  Και αυτό είναι η μόνη επλίδα για μας. Όλα αυτά δείχνουν ότι παρά την αδράνεια, την παθητικότητα και τη συνδιαλλαγή των συνδικαλιστικών ηγεσιών ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ, οι εργαζόμενοι θέλουν να αντισταθούν και με τον ενωτικό πανεργατικό τους αγώνα, να σταματήσουν την επίθεση ενάντια στα δικαιώματά μας και σε όσα μας ανήκουν.

Κάτω η κρατική βία και τρομοκρατία-  Καμιά απόλυση εργαζόμενου/ης

Το απεργιακό ποτάμι δεν γυρίζει πίσω

Να αποσυρθούν τα όποια μέτρα κυβέρνησης-ΔΝΤ-ΕΕ

Την πολιτική ευθύνη για τους νεκρούς θα έχουν η Διοίκηση και η κυβέρνηση

Να κλιμακωθεί τώρα ο αγώνας

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑΤΙ ΑΠΛΑ ΣΥΜΦΕΡΕΙ

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΜΙΣΑΛΟΔΟΞΙΑ ή ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΦΟΝΤΑΜΕΛΙΣΜΟΣ

Όλο και μεγαλύτεροι πληθυσμοί  στον κόσμο σήμερα υφίστανται βάναυσο πολιτιστικό ξερίζωμα, απώλεια ταυτότητας και κοινωνική περιθωριοποίηση, που την προκαλεί η  ανεξέλεγκτη οικονομική παγκοσμιοποίηση.  Το φαινόμενο βιώνει άλλωστε σήμερα  κάθε ΄Ελληνας και Ελληνίδα. Σε μια ήσυχη έως νεκρή από πλευράς ριζοσπαστικής διαμαρτυρίας χώρα. Στο εξωτερικό όμως και ειδικά στην Αίγυπτο , εθνικισμός και θρησκευτικός φονταμενταλισμός,  τείνουν να επιβάλουν μια παρωχημένη τάξη πραγμάτων και ιδεών.

Φαίνεται ότι όταν διαβάζουμε για την  κοινωνική εξέγερση στην Αίγυπτο, δεν πρέπει να ξεκινάμε από το αποτέλεσμα,  αλλά από την αιτία. Η εξέγερση των ισλαμιστών στην Αίγυπτο,  έχει εντελώς άλλα αίτια από αυτά που φαίνονται.

Η  εμφάνιση του εθνικισμού και του θρησκευτικού φονταμενταλισμού δεν είναι τόσο προϊόν εσωτερικών μεταλλάξεων των κοινωνιών,  όσο  αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης. Ο ρόλος της εργασίας στην παραγωγή των αξιών αλλάζει καθώς απουσιάζει ένα εναλλακτικό σχήμα απέναντι στο σύστημα της αγοράς. Ωστόσο, αυτός ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός που φαίνεται να συμβαδίζει με ένα σχέδιο δημοκρατικής αναδιοργάνωσης της κοινωνίας, σημαίνει στην πραγματικότητα την αυτονόμηση της παγκόσμιας αγοράς σε σχέση με τις κοινωνίες.

Η αδυναμία αντίδρασης απέναντι σ' αυτό το σύστημα, ο φρενήρης αγώνας δρόμου των ελίτ για να προσαρμοστούν, ο ρόλος του χωροφύλακα που ανατίθεται πλέον στους διεθνείς χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα  κλπ.) οδηγούν στην απώλεια της αξιοπιστίας των  εθνικών κρατών και τη διάλυση ολόκληρων κοινωνικών ομάδων.

Μια τρομερή μηχανή απελευθερώθηκε σε παγκόσμια κλίμακα, η μηχανή του "αόρατου χεριού" της αγοράς. Ποτέ άλλοτε η μαγική φόρμουλα του Άνταμ Σμιθ δεν είχε αποκαλύψει με τόση δύναμη το διαβολικό της πρόσωπο. Έχουμε μπροστά μας ένα οικονομικό σύστημα εντελώς ανεξέλεγκτο που απειλεί, όπως ο Φρανκεστάιν, να στραγγαλίσει τους ίδιους εκείνους που το δημιούργησαν.[1]

Την ίδια στιγμή όμως που το «εθνικό κράτος»  ξεψυχά στην βάση των θεωριών των προτεσταντών, τίθεται και πάλι στο επίκεντρο των κοινωνιών το εθνικό ζήτημα. Η εξάρθρωση των κοινωνικών ομάδων γεννά το ερώτημα της κοινωνικής συνοχής ,  η εκκοσμίκευση της συμπεριφοράς -επειδή είναι ανεξέλεγκτη και συχνά επιβάλλεται από ένα αλλοτριωτικό σύστημα-προκαλεί ηθικό άγχος, την ανάγκη αναφοράς στο ιερό και το θρησκευτικό. Ο μηχανισμός είναι επομένως βαθύτατα αντιφατικός: ενώνοντας  διαιρεί  , ενσωματώνοντας  αποκλείει , σβήνοντας το ιερό, σπρώχνει στη θρησκευτικότητα, παγκοσμιοποιώντας  επανεθνικοποιεί.

Αν δεχτούμε την ιδέα ότι αυτό το οικουμενικό σύστημα γεννά τον πολιτιστικό ξεριζωμό, την αλλοτρίωση της ταυτότητας, την κοινωνική ανασφάλεια, μπορούμε να ερμηνεύσουμε το μισαλλόδοξο εθνικισμό και τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό, σαν απαντήσεις απέναντι σ' αυτή την εξέλιξη, σαν συναισθηματικές αντιδράσεις παλινδρόμησης απέναντι σ' αυτή τη διαδικασία. Έχει όμως πραγματικά  απαντήσεις?  

Το πρόβλημα  εδώ δεν έχει να κάνει απλώς με τις αντιδράσεις είναι ένα πρόβλημα ζωής. Και εποχής . Είτε πρόκειται για τους ευρωπαϊκούς εθνικισμούς του αποκλεισμού, είτε για τον ισλαμικό φονταμενταλισμό, στη βάση υπάρχουν τα ίδια προβλήματα, χαμένες συλλογικότητες (διαλυμένες οικογένειες, εξαρθρωμένες δομές αλληλεγγύης, φτώχεια και πορνεία σε εναλλαγή) ένα μέλλον απειλητικό, διαλυτικό, καταστροφικό  κατακερματισμένη, ασταθής επαγγελματική ταυτότητα εποχή μιας νέας λογικής που αποσαθρώνει τις αρχαίες αξίες,  φρενήρης ρυθμός ζωής που αποσυντονίζει και σβήνει τα υπαρξιακά σημεία αναφοράς,  εποχή όπου παύει κανείς να αποτελεί το κέντρο του μικρού του χώρου για να βυθιστεί στην κατάσταση του ξένου, του μετανάστη, του "ανειδίκευτου"- τέτοια κατάσταση μοιάζει να του επιφυλάσσει σαν πεπρωμένο ένα ανάλγητο σύστημα. Η εικόνα αυτή του Άλλου γίνεται ακόμα πιο ανησυχητική,  όσο ενισχύεται από μια ρητορική που βλέπει τον μετανάστη σαν απάτριδα, σαν νομάδα, σαν ένα δυνητικό κίνδυνο για την εθνική ταυτότητα.

ΟΙ  διαμάχες γίνονται σήμερα και φαίνεται να κλιμακώνονται  σε όλο τον ισλαμικό κόσμο με αντικείμενο την απόκτηση του πλούτου των πετρελαίων και του υπεδάφους. Τα ίδια στη Συρία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, στο Ιράν, στο Κουρδιστάν, στη Λιβύη, στη Τυνησία κλπ. Παντού η μάχη είναι για τον πλούτο,  αλλά οι εξεγερμένοι του λαού που αγωνίζονται για ψωμί και ελευθερία είτε ταχθούν από την πλευρά της ντόπιας αστικής τάξης,  είτε από της κοσμοπολίτικης, είναι από πριν εγκλωβισμένοι. Και οι νεκροί, άδικα νεκροί, γιατί όποιος και αν νικήσει αυτοί δεν θα δικαιωθούν.

Αυτά τα πολιτιστικά, κοινωνικά, υπαρξιακά πλήγματα τα υφίστανται πλέον όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές ομάδες. Στην Ευρώπη, όπως και στον μουσουλμανικό κόσμο, εμφανίζονται παρόμοια κινήματα γεννημένα από αυτή την παγκόσμια εξέλιξη , μολονότι ανταποκρίνονται σε πολύ διαφορετικές ιστορικο-εθνικές συνθήκες. Οι εθνικισμοί του αποκλεισμού είναι λαϊκοί, μειοψηφικοί, περιφραγμένοι μέσα σε ισχυρά δυστυχώς δημοκρατικά συστήματα

Για παράδειγμα στην Αίγυπτο με τους  800 και πλέον νεκρούς,  είναι η ντόπια αστική τάξη ο οργανωτής της εξέγερσης, η οποία αποκλείστηκε για πολλά χρόνια από τη νομή της εξουσίας και φυσικά από τον πλούτο της Αιγύπτου. Τώρα ζητάει το μερτικό της. Για να το πάρει, οργανώνει την δική της εθνικιστική – θρησκευτική ιδεολογία μιας τέλειας ισλαμικής δημοκρατίας (ισλαμικός φασισμός ) και την αντιπαραθέτει στην αστική κοσμοπολίτικη δημοκρατία (ιμπεριαλιστικός φασισμός) που ξεπουλάει τον εθνικό πλούτο στο ξένο πολυεθνικό κεφάλαιο.

Οι πιστοί που είναι και αυτοί αποκλεισμένοι από τη ζωή και ζητούν ψωμί και ελευθερία ταυτίζονται εξαπατημένοι με την αστική τάξη και θυσιάζονται, αλλά και οι μικροαστοί ταυτίζονται και ονειρεύονται μερίδια πλούτου, και κινητοποιούνται οργανωμένα για να το πετύχουν.

Οι πιο φτωχές μάζες μέσα από ένα συγχυσμένο σχήμα θρησκείας, ελευθερίας (από την καταπίεση και το ξένο κεφάλαιο) και εθνικής υπερηφάνειας αλλά στην πραγματικότητα απελπισμένες και άκρως πεινασμένες, φτάνουν σε ακρότατα σημεία που σημαίνει εξέγερση και θάνατος για το ψωμί. Η εξέγερση για το ψωμί όμως που προϋποθέτει πραγματική ελευθερία των εργαζόμενων μαζών, καλύπτεται από ισλαμικά ιδεολογήματα και διαστρέφεται η πραγματικότητα.  Είναι μαθηματικά βέβαιο ότι όλα αυτά θα γίνουν, αν δεν έχουν ήδη αρχίσει και στην χώρας μας με διαφορετικό πολιτικό λόγο αντιστροφής της πραγματικότητας.  Έτσι αν πετύχει η εξέγερση οι εξεγερμένοι μετά τους πανηγυρισμούς θα λάβουν ότι λαμβάνουν οι λαοί στις  δικτατορίες. Ξανά πείνα, αφαίρεση δικαιωμάτων, κοροϊδία και χωρίς τέλος βίαια υποταγή.

 Όσο για τον ατομικό ηρωισμό των διαδηλωτών. Στην ουσία ψωμί και ελευθερία ζητούν, κάτι σαν το δικό μας ψωμί, παιδεία ελευθερία. Είναι εντελώς απελπισμένοι. Όπως και μείς  τότε. Τώρα τα αποστερούν ξανά από την ζωή μας . Ότι έδωσαν θα τα πάρουν πίσω με τόκο.  Δεν  μπορεί ο άλλος να θυσιάσει τη ζωή του (πλην φανατισμένων από πλύση εγκεφάλου) για τα πλούτη του άλλου. Τη θυσιάζει για τον εαυτό του, την οικογένειά του και  αναλόγως με το εύρος της ιδεολογίας του, για την κοινωνία.

Το δίδαγμα από τις αραβικές εξεγέρσεις είναι ότι η εργατική τάξη και το κομμουνιστικό κίνημα δεν μπόρεσαν μέχρι στιγμής να πάρουν την πρωτοβουλία για να ξετινάξουν και τις δύο μερίδες της αστικής τάξης και ο λαός να πάρει την εξουσία.  Όπως ακριβώς και στην Ελλάδα. Όσο αυτό δεν γίνεται θα επαναλαμβάνονται αενάως οι σφαγές των λαών με οποιαδήποτε ιδεολογία και αφορμή. Ταινία προσεχώς  και για την χώρα μας που αποτελεί «όαση σταθερότητας» τρομάρα μας.

Και στην Ελλάδα όταν συσσωρευτεί η απελπισία και τελειώσουν τα αποθέματα υπομονής και επιβίωσης τα ίδια θα γίνουν. Οι διεθνείς οργανισμοί , ΜΜΕ  και ειδικά τρόικα και ΔΝΤ μετράνε κάθε μέρα τη «θερμοκρασία» του ελληνικού λαού και αναλόγως απαιτούν  τη σκληρότητα των μέτρων.  Αποτελέσματα γνωστά : πάνω από 4000 αυτοκτονίες, 1,5 εκ, άνεργοι, success – story και απόλυτη φτώχεια, απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, φορολογικά μέτρα, ευελιξία στην αγορά εργασίας,  χρεωκοπία ΕΟΠΥΥ, αποκρατικοποίηση φιλέτων του ελληνικού δημοσίου, πληρωμές εργολάβων για ανύπαρκτους δρόμους, μέτρα δήθεν κατά των πλουσίων, όπως οι πλειστηριασμοί και τα οφειλόμενα, προεδρικά διατάγματα, άρση πλειστηριασμών, μαύρο στην ΕΡΤ, κομματικό  κράτος παντού και τέλος ναζιστική ιδεολογία που  ήρθε να αγκαλιάσει και να  ρ ι ζοσπαστικοπο ιήσε ι  τη  βαθιά πικρία των προλεταριοποιημένων και περιθωριομένων ενδιάμεσων στρωμάτων των πόλεων και της υπαίθρου, όπως υπογράμμισε από το 1933 ο Έρνστ Μπλοχ[2]  . Μόνες  διαφωνίες μεταξύ διοικούντων  (Σαμαράς, Κουβέλης, Βενιζέλος κλπ) εκείνες  για την «αντοχή του λαού». Η αδυναμία τους είναι ότι δεν μπορούν ποτέ να υπολογίσουν την απότομη επιτάχυνση της αγανάκτησης.  Όμως το ίδιο το πολιτικό σύστημα αν διαπιστώσει  κίνδυνο μαζικής αντίδρασης γυρίζει σε  φιλολαϊκό και αλλάζει  μεθόδους. Ο Ελληνικός λαος δεν πρέπει να (ξανα)πέσει στην Παγίδα. 

---

[1] Sami Nair – Le monte diplomatique – Δεκέμβριος 1996

·         [2] Τζαιν Μάρτιν (Jay Martin, μετάφραση: Φώτης Τερζάκης): "Ερνστ Μπλοχ και η επέκταση του μαρξιστικού ολισμού στη φύση" (ελλ.)

·         Η κληρονομιά του καιρού μας – εκδ. Payot 1997  

ΕΝΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ - ΜΙΑ ΖΩΗ

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΕΥΣΤΟΧΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ κ. ΚΡΗΜΝΙΩΤΗ ΣΤΗΝ  ΣΗΜΕΡΙΝΗ "ΑΥΓΗ"  ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΚΡΙΤΙΚΗ ΔΟΥΛΟΠΡΕΠΕΙΑ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΝΕΥ ΦΟΒΟΥ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΕΝΟΣ ΣΥΜΠΟΛΙΤΗ ΜΑΣ  ΕΤΩΝ 18.

============================================== 

Λογικό;

 Διαβάζω επί λέξει, τη δημόσια τοποθέτηση της προβεβλημένης συγγραφέως ροζ μυθιστορημάτων και αναπληρώτριας καθηγήτριας Ιστορίας Εξωτερικής Πολιτικής στο τμήμα Νομικής της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών Λένας Διβάνη για τον τραγικό θάνατο ενός παιδιού 18 χρόνων, που πήδηξε από το τρόλεϊ για να αποφύγει το πρόστιμο όταν ο ελεγκτής τον έπιασε χωρίς εισιτήριο:

«Συμπέρασμα: οι ελεγκτές δεν πρέπει να κάνουν τη δουλειά τους γιατί κάποιος τζαμπατζής μπορεί να πηδήξει από το όχημα. Λογικό».

Δεν θα προσπεράσω τη λαϊκή ρήση «Ο νεκρός δεδικαίωται» παρ' ότι επιθυμώ η δικαιοσύνη να απονέμεται εν ζωή και παρ' ότι γνωρίζω, όπως όλοι μας, ότι η μνήμη είναι, χειραγωγήσιμη και ανακαλείται κατά το δοκούν για ζώντες και τεθνεώτες. Και δεν την προσπερνώ διότι απέναντι στον θάνατο, και μάλιστα ενός νεαρού ανθρώπου, το δέος και η αιδώς οφείλουν να υπερβαίνουν τα όποια επικαιρικά γεγονότα, κυρίως όμως οφείλουν να υπερβαίνουν την όποια διατεταγμένη διαδρομή. Η κυρία Διβάνη, υπέρμαχος, προφανώς, της άλλης λαϊκής ρήσης, ολίγον παραφρασμένης, «Ο θάνατος σου η προπαγάνδα μου», δεν σεμνύνεται ούτε μπροστά στον ίδιο τον θάνατο. Στη δική της αξιακή λογική η ανθρώπινη ζωή αποτιμάται στην τιμή ενός εισιτηρίου.

Στη δημόσια, μέσω twitter, τοποθέτηση της δεν αναγνωρίζει το τεκμήριο αθωότητας του νομικού μας πολιτισμού, ούτε καν το τεκμήριο της νεότητας. Και να σκεφτεί κανείς ότι ο18χρονος θα μπορούσε να είναι φοιτητής της. Πάει να πει, ότι η προβεβλημένη από το εκδοτικό και μιντιακό κατεστημένο συγγραφέας και ιστορικός διδάσκει, νέους ανθρώπους, της έχει δοθεί δηλαδή από την πολιτεία το δικαίωμα να παρέχει γνώσεις, να διαπαιδαγωγεί και να προετοίμαζει τους νέους να υπηρετήσουν την ηθική και τη δεοντολογία της επιστήμης τους. Σ' αυτή την περίπτωση θα ήταν σκόπιμη η άμεση εφαρμογή του μέτρου της αξιολόγησης των πανεπιστημιακών δασκάλων και δι' αυτής η άμεση απομάκρυνση της κ. Διβάνη από το ελληνικό πανεπιστήμιο. Για τον απλό λόγο ότι τους αξιακούς κώδικες που οφείλουμε να πιστεύουμε και να μεταφέρουμε στα παιδιά μας, η ανθρώπινη ζωή, πολλώ δε μάλλον η ζωή ενός παιδιού, δεν αξίζει 1,40 ευρώ. Λογικό...

 ΠΟΛΥ ΚΡΗΜΝΙΩΤΗ

Εφημερίδα Η ΑΥΓΗ – Κυριακή 18/8/2013

ΚΑΙ Ο ΓΑΠ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΤΑΞΙΔΕΨΕΙ ΚΑΠΟΤΕ ΧΩΡΙΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ… ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΑ ΖΩΝΤΑΝΟΣ .........

Σάββατο, 04 Αύγουστου 2012

Παραιτήθηκε καπετάνιος της γραμμής Σάμου - Κω επειδή δεν άφησε να επιβιβαστεί ο Γ. Παπανδρέου τζάμπα!
Ο καπτάν Νίκος Χατζηνάκης με καταγωγή από την Ικαρία είναι καπετάνιος καριέρας. Προερχόμενος από τα ποντοπόρα πλοία τα τελευταία δυόμιση χρόνια είναι στην ακτοπλοΐα.

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ 

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΠΑ ΟΑΕΔ

Ο ΧΡΗΣΤΗΣ Δ.Β ΕΣΤΕΙΛΕ ΤΗΝ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΑΠΑΝΤΗΣΗ - ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ ΣΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΗΣ κ.ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΑΧΙΑΟΥ  ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΑΕΔ .


Σίγουρα δεν είναι όλα κατανοητά σ αυτή τη χώρα.
Πολλές φορές φταίνε αυτά "τα ρεμάλια οι δημόσιοι υπάλληλοι που ούτε καν στα τηλέφωνα δεν απαντούν".
Ναι πιθανόν να συμβαίνει και αυτό.
Πρωτού όμως καταδικάσουμε και πετάξουμε τους υπαλλήλους στο πυρ το εξώτερο καλό θα είναι να επισκευτούμε ένα ΚΠΑ και να δούμε πως επιτέλους δουλεύουν αυτοί οι άνθρωποι.
Είναι αρκετοί; Είναι αραχτοί;
Μήπως το σύστημα είναι τέτοιο ώστε οι πολίτες να μην είναι δυνατόν να εξυπηρετηθούν όπως επιθυμούν;
Ναι θέλει κλειδάριθμο και πιθανόν κάποια "χαρτιά'.
Γιατί μήπως για την εφορία δεν χρειάζεστε κλειδάριθμο ! Καικάποιοι τον απέχτησαν με δυσκολία περιμένοντας ώρες σε ουρές.
Αλήθεια εκεί διαμαρτυρηθήκατε;
Έπειτα είστε σίγουροι ότι μέσω ΟΑΕΔ θα μπορούσατε να βρείτε τον κατάλληλο υπάλληλο;
Κι όχι φυσικά διότι φταίνε οι υπάλληλοι του ΟΑΕΔ αλλά γιατί πολύ απλά μπορεί να μην υπάρχει το κατάλληλο σύστημα καταγραφής ειδικοτήτων.
Απο την άλλη, αυτοί οι υπάλληλοι , πολλοί ή λίγοι έχουν τόσα αντικείμενα, και μάλιστα με αύξουσα μορφή, στο κεφάλι τους όπου όσο κι αν θέλουν, να μην είναι σε θέση να ανταπεξέλθουν απαντώντας και στα τηλέφωνα στη διάρκεια υποδοχής κοινού.
Ολα τα νομίσματα έχουν δυο όψεις.
Δείτε λοιπόν λίγο και την άλλη όψη.
Καλό είναι μια ημέρα να επισκεφτείτε ένα ΚΠΑ-ΟΑΕΔ και να παραμείνετε λίγες ώρες εκεί ώστε να αποχτήσετε εικόνα του πως εργάζονται οι υπαλληλοι.
Αν και πάλι έχετε την ίδια άποψη τότε πιθανόν να έχετε και δίκιο. Εαν όμως αλλάξει η εικόνα σας και η άποψή σας, παρακαλώ εκφράστε την πάλι γραπτώς.
Δ.Β

ΑΝΑΡΤΗΘΗΚΕ 17/8/2013/22:17

ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΑΝΕΡΓΩΝ - Β΄ ΜΕΡΟΣ

ΕΝΑΣ ΠΡΑΚΤΙΚΟΣ  ΑΠΟΛΥΤΑ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΣ ΟΔΗΓΟΣ ΓΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΕΡΓΩΝ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΣΗ ΤΟΥΣ. ΑΠΟΔΕΙΚΝΥΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΟΤΙ Η ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΕΡΓΙΑΣ,  ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΝΗ ΛΥΣΗ ΣΤΙΣ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΜΕΡΕΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ. 

http://anergoigeitonion.espivblogs.net/files/2012/06/%CE%9D%CE%95%CE%9F%CE%A3-%CE%9F%CE%94%CE%97%CE%93%CE%9F%CE%A3-%CE%91%CE%9D%CE%95%CE%A1%CE%93%CE%A9%CE%9D-2013.pdf


ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟ.

ΔΕΙΤΕ ΠΩΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΟΑΕΔ ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΕΡΓΑΣΙΑΣ, Η ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΤΑΧΙΑΟΥ ΣΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ.

Φίλος μου -ιδιοκτήτης μιας μεσαίας εταιρείας, με μεγάλους τζίρους και κερδοφορία- θέλει να προσλάβει υπάλληλο για πολύ συγκεκριμένο αντικείμενο. (Ναι, συμβαίνει ακόμη…)

Δεν μπόρεσε, με μια πρώτη έρευνα, να βρει κάποιον στο αντικείμενο που ήθελε και σκέφτηκε να αναζητήσει κάποιον όχι τόσο εξειδικευμένο αλλά σχετικό, μέσω ΟΑΕΔ.

Μπήκε στο site του Οργανισμού όπου λειτουργεί πύλη ηλεκτρονικών υπηρεσιών για τους εργοδότες, μέσω της οποίας μπορούν να αναζητήσουν υποψηφίους υπαλλήλους.

Με έκπληξη είδε ότι για την είσοδο απαιτείται κωδικός. Επειδή ο χρόνος του δεν είναι απεριόριστος, ζήτησε από έναν υπάλληλό του να βρει τη διαδικασία λήψης κωδικού ώστε να κάνει τη δουλειά του. Ο υπάλληλος τον ενημέρωσε ότι είναι απαραίτητη ηλήψη κλειδάριθμου. Προκειμένου να τον προμηθευτεί, πρέπει να αφήσει τη δουλειά του, να πάει αυτοπροσώπως από την Καλαμαριά όπου βρίσκεται η εταιρεία του, κουβαλώντας έναν πάκο χαρτιά, στα γραφεία του ΟΑΕΔ, στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Προσπάθησε να επικοινωνήσει τηλεφωνικά με τον ΟΑΕΔ, κάτι που δεν στάθηκε δυνατό, διότι τα τηλέφωνα δεν απαντούσαν. Έστειλε email το οποίο απαντήθηκε πολύ γρήγορα και, απλώς, περιείχε τις οδηγίες «ελάτε στον ΟΑΕΔ μ’ αυτά και μ’ αυτά τα χαρτιά», προκειμένου να πάρει τον κλειδάριθμο. Ξαναέστειλε email, διαμαρτυρόμενος για τη διαδικασία, το οποίο δεν απαντήθηκε ποτέ.

Περιττό να σας πω ότι ο φίλος μου εγκατέλειψε κάθε σκέψη πρόσληψης ανέργου μέσω του ΟΑΕΔ.

http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.ellada&id=23636

ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ ΜΕΣΑ?

ΒΡΗΚΕΣ ΔΟΥΛΕΙΑ? ΝΤΡΟΠΗ ΣΟΥ

ΤΑ ΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΟΥ - ΟΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΜΟΥ ΤΩΝ ΥΠΟΥΡΓΩΝ ΜΟΥ

ΣΜΙΘ VS ΜΑΡΞ VS ΦΡΙΝΤΜΑΝ 

Ένα χρόνο μετά το ξέσπασμα της αμερικανικής επανάστασης, ο κύριος εκπρόσωπος του Διαφωτισμού και των κλασσικών οικονομικών, Ανταμ Σμιθ[1], δημοσίευε το βιβλίο του «Ο πλούτος των εθνών», το οποίο  έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο για την ανάπτυξη του φιλελευθερισμού ως συμπαγές ιδεολογικό περίβλημα,  αφού  θωράκιζε με επιστημονικό τρόπο το καπιταλιστικό σύστημα.

Πρέσβευε ο  φιλελευθερισμός την υποταγή της κοινωνίας στο άτομο, αλλά και την ενθάρρυνση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας (laissez faire - laissez passer). Σε σχέση με τα μοναρχικά και τα φεουδαρχικά καθεστώτα που προϋπήρχαν, ο καπιταλισμός ως σύστημα και ο φιλελευθερισμός ως ιδεολογικό περίβλημα,  αποτέλεσαν προοδευτικές αλλαγές στην οργάνωση και την ανάπτυξη των κοινωνιών εκείνη την εποχή. Η νεογέννητη αστική τάξη πήρε τα ηνία από τους φεουδάρχες και τους μονάρχες, η αστική δημοκρατία θεμελιώθηκε και η ατομική ιδιοκτησία   των αγαθών και των μέσων παραγωγής  αποτέλεσε το βασικό πυλώνα της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης.

Γρήγορα η  ατομική  ελευθερία  μεταβλήθηκε  στον ατομικισμό και αυτή με την σειρά της ενίσχυσε την (ατελέσφορη και άναρχη) κερδοσκοπία ως κυρίαρχα πλέον συστατικά  του καπιταλιστικού συστήματος. Οι κοινωνικές ανισότητες εντάθηκαν , ταξικοί διαχωρισμοί βάθυναν και  τα άτομα λεηλατήθηκαν. Ακριβώς όπως στις μέρες μας.

Το 1867, ο  Καρλ Μαρξ[2] δημοσίευσε τον πρώτο τόμο της τριλογίας  του με τίτλο «Το Κεφάλαιο». Μα αυτό του το έργο έθεσε τα θεμέλια για  την επιστημονική αμφισβήτηση του καπιταλισμού. Ερμήνευσε και εξήγησε με άξονα την ταξική συνείδηση,  τους νόμους  δημιουργίας και κίνησης του  καπιταλιστικού συστήματος και φυσικά προέβλεψε   την κατάρρευση του, μέσα από την  ταξική πάλη  των εργαζομένων, αλλά και μέσα από τις αλλαγές που θα  επέφεραν οι τεράστιες δομικές αντιφάσεις του .

Η Οκτωβριανή επανάσταση του 19171 στη Ρωσία , εγκαινίασε για πρώτη φορά στην ιστορία έναν νέο σοσιαλιστικό τρόπο κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης (ανώτερο θεωρητικά από τον καπιταλισμό), που βασίστηκε στην επιστημονική ανάλυση του Μαρξ και είχε αρχικά  στόχο την εγκαθίδρυση του κομμουνισμού. Το «πείραμα» αυτό - ιστορικό ορόσημο ακόμη και από  οικονομολόγους της  κλασσικής  οικονομικής θεωρίας , τελικά απέτυχε  για διάφορους υποκειμενικούς και αντικειμενικούς λόγους. 

Στην  δεκαετία του 1970, και αφού ο «φιλοσοσιαλιστικός» κευνσιανισμός είχε χάσει την περίοπτη θέση του, ήρθε από το πουθενά   σχολή των Οικονομικών του Σικάγου για να πάρει την ηγεσία της οικονομικής σκέψης. Ο κύριος εκφραστής της χολής αυτής, ο μονεταριστής οικονομολόγος Μίλτον Φρίντμαν[3], αποτέλεσε  το μέντορα του ακραίου νεοφιλελευθερισμού, τις επιπτώσεις του οποίου ζούμε σήμερα εξαντλητικά στην χώρα μας. Βιαία ανατροπή της ιδιοκτησίας, φορολογική επιβάρυνση μέχρι εξάντλησης, συγκεντρωτικό κράτος και μεταβίβαση υπηρεσιών σε ιδιωτική πρωτοβουλία[4].  Χρηματιστηριακά προϊόντα, ελευθερία σε εργασιακές θέσεις, παγκοσμιοποίηση αγαθών και υπηρεσιών , αυξημένος τραπεζικός ρόλος στην οικονομία κλπ.   Οι απόψεις αυτές  , εφαρμόστηκαν μεταξύ άλλων από τον Πινοσέτ στη Χιλή (1973-1990) και από άλλα δικτατορικά καθεστώτα στη Λατινική Αμερική, από τον Ρίνγκαν στις ΗΠΑ (1981-1989) και από τη Θάτσερ (1979-1990) στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά και από την Μέρκελ και Σόϊμπλε  «καλυμμένα»  την προηγούμενη πενταετία  στην Γερμανία . Αποτελούν μέχρι και σήμερα σημεία αναφοράς νια τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές που εφαρμόζονται από  τις ηγεσίες των κρατών καθώς και για τη στρατηγική πολλών κεντρικών τραπεζών παγκοσμίως.[5]

Στην χώρα μας σήμερα η πολιτική  αποτελεί ένα ανορθολογικό  συνονθύλευμα ατόμων , πολιτικών ελάχιστης αξίας, συμφερόντων κρατικών ή ιδιωτικών ,  δίχως να προβάλλονται πλέον ιδεολογίες ή ανθρώπινες αξίες, που άλλωστε σχεδόν ποτέ δεν υπήρχαν.

 Οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί και οικονομολόγοι συγκαταλέγονται στους ακραιφνείς πολέμιους του σοσιαλισμού. Οι  πολιτικοί οπαδοί τους ( Σαμαράς, Παπανδρέου, Παπακωνσταντίνου, Στουρνάρας, Μητσοτάκης κλπ) προτάσσουν την άρση της κρατικής παρέμβασης στην οικονομία, τις ιδιωτικοποιήσεις (ακόμη και σε αγορές δημόσιων ή κοινωνικών αγαθών, τα μέτρα λιτότητας και τον περιορισμό της ποσότητας χρήματος - και των εισοδημάτων των εργαζομένων φυσικά-  ως μέτρο  μείωσης  των ελλειμμάτων που όμως οι ίδιοι γεννούν καθημερινά, του πληθωρισμού (παρά τη συντελούμενη αύξηση της ανεργίας) και των χρεών των νοικοκυριών προς το τραπεζικό σύστημα.  

Το σχέδιο «διάσωσης» της χώρας μας είναι εμπνευσμένο και εφαρμόζεται από θιασώτες της πιο ακραίας μορφής νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας και όχι των απαιτήσεων των  δανειστών που διαφημίζεται κατά κόρον από τους ίδιους τους πολιτικούς μας και τα ενταγμένα σε αυτή την πολιτική  ΜΜΕ . Αυτοί όλοι  το μόνο που  μοχθούν είναι να διασώσουν,  είναι τα κεκτημένα της άρχουσας τάξης, περνώντας εργατικά  και οικονομικά μέτρα που τσακίζουν την αξιοπρέπεια, ακινητοποιούν την σκέψη και μαζικοποιούν την δικαιολογητική βάση των εργαζομένων, αυξάνοντας ταυτόχρονα τα ποσοστά φόβου σε ενέσιμη ή ψεκαζόμενη μορφή προς τον άρρωστο, δηλ. όλους μας.  

Χιλιάδες αυτοκτονίες από την αρχή του μνημονίου, απολύσεις σε ιδιωτικό τομέα και συντόμως στο δημόσιο με κομματικά φυσικά κριτήρια στο δεύτερο.  Συνδικαλιστές που πλην λίγων  εξαιρέσεων,  σφυρίζουν αδιάφορα  στον πόνο του συναδέλφου, ευημερούν εξασφαλίζοντας «πρόσοδο» από το ίδιο το  σύστημα, συνδικαλιστές  που ενώ ψηφίσθηκαν να είναι απέναντι  του,  βρίσκονται σφιχτοαγκαλιασμένοι εδώ και δεκαετίες . ΄Αλλωστε και οι πρόσφατες εκλογές στα συνδικαλιστικά όργανα του ΟΑΕΔ αυτό απέδειξαν.  Ο λαός εψήφισε. Ίδια άτομα με καθοδήγηση και συμπαράσταση των πολιτικών «καθοδηγητών» του παρελθόντος και φυσικά ίδιες  παλιές ιδέες που δοκιμάστηκαν και απέτυχαν παταγωδώς. Εξασφαλισμένη δημοσιότητα ατόμων και φυσικά όχι θέσεων. Είναι εύκολο να περάσει κανείς από την πλήρη απαισιοδοξία στην τυφλή εμπιστοσύνη. Οι επόμενες κινήσεις όλων μας θα είναι καθοριστικές ενόψει απολύσεων, κλίματος τρομοκρατίας και  κοινού αισθήματος αλληλεγγύης   πάλης και αγώνα που πρέπει να υπάρχει σαν το μόνο αντίπαλο δέος στην όποια προσπάθεια ιδιωτικοποίησης.  Τόσο όμως σοβαρά γεγονότα δεν αφορούν μόνο την διαχείριση της οικονομίας των αριθμών, αλλά ολόκληρη την οργάνωση της κοινωνίας μας. Η χαλαρότητα στην αντιμετώπιση του κινδύνου δεν απαιτεί ιδιαίτερες αναλύσεις. Η κοινωνία βρίσκεται ακόμη σε άγνοια προσωπικών θέσεων και κανόνων. Εδώ και 50 χρόνια ξορκίζει την πραγματικότητα. Σήμερα όμως πρέπει να την αντιπαλέψει. Να δώσει άλλο περιεχόμενο στην ατομικότητά της.

 Καθήκον μας είναι να ορθώσουμε ανάστημα σε όλο αυτό τον αποκρουστικό  συρφετό , σε ιδεολογικό,  αλλά και σε επίπεδο ξεσηκωμού, μέσα  σε ένα φορέα που κόπτεται για τα συμφέροντα της πολιτικής  εξουσίας και των παλλακίδων της, αντί για τα συμφέροντα των όποιων εργαζόμενων  έμειναν στην έρημη τούτη  τη γη[6].  Από την ιστορία όλοι θυμούνται ότι οι μαχητές των Ψαρών υπέπεσαν σε ένα σοβαρό λάθος, καθώς αποφάσισαν να περιορισθεί ο αγώνας στην στεριανή άμυνα της νήσου. Έτσι, έθεσαν σε απραξία τον στόλο και δεν χρησιμοποίησαν καθόλου τα πυρπολικά. Μάλιστα, αφαίρεσαν τα πηδάλια των πλοίων. Ακόμη, διασκόρπισαν τις δυνάμεις τους στην ξηρά.   

Δεν μπορεί νάσαι θαλασσινός  και να πιστεύεις ότι θα νικήσεις στη στεριά.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΑΙ.

ΕΜΠΡΟΣ ΟΛΟΙ ΕΝΩΜΕΝΟΙ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ  

ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΑΡΕΙ. 

---

[1] The weal of Nations -  1776

[2] Οι φιλόσοφοι έχουν απλά ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους. Το θέμα είναι να τον αλλάξουμε.

[3] 1976 –  Nobel Prize in Economics

Μια κοινωνία που βάζει την ισότητα πριν την ελευθερία δεν θα μπορέσει να πετύχει καμιά από τις δύο.  Μια κοινωνία που βάζει την ελευθερία πριν την ισότητα, θα πετύχει την μεγαλύτερη εφαρμογή και των δύο.

[4] Naomi Klein «Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ειπωθεί η ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, μια από αυτές είναι και η ιστορία του πώς να δεθούν τα χέρια της δημοκρατίας...».

Το δόγμα του Σοκ - , Εκδόσεις Λιβάνης-Νέα Σύνορα, Αθήνα, 2010

[5] Από την ατομική ελευθερία στην κοινωνική βαρβαρότητα- Η. Παπαδόπουλος – Οικονομολόγος Msc – Μέλος συντονιστικής Κινήματος Δεν πληρώνω

[6] Στων Ψαρών την ολόμαυρη ράχη

περπατώντας η Δόξα μονάχη

μελετά τα λαμπρά παλληκάρια

και στην κόμη στεφάνι φορεί

γινωμένο από λίγα χορτάρια

πούχαν μείνει στην έρημη γη. Δ.ΣΟΛΩΜΟΣ

ΕΡΤ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ 60 ΗΜΕΡΩΝ

ΟΛΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ. ΤΑ ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΗΘΕΙ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΑΝΑΦΕΡΟΥΝ ΟΤΙ ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ.

ΑΛΛΩΣΤΕ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΕΙΞΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΗΝΟ ΑΥΡΙΟ, ΑΝ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΗΡΕ  ΓΝΩΣΤΟΣ ΙΔΙΩΤΗΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΤΗΣ. 

ΕΙΔΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΕΙΔΑΝ ΟΤΙ ΟΥΤΕ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΣΤΗΣΟΥΝ ΝΕΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΗΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΠΙΣΩ. ΑΛΛΩΣΤΕ ΚΑΤΑ ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΊΔΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΕΡΤ ΣΤΗΝ ΕΚΜΠΟΜΠΗ ΤΟΥ Κ. ΜΥΛΩΝΑΚΗ ΣΤΟ ΕΧΤΡΑ CHANNEL ΠΡΙΝ ΛΙΓΟ, ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΟΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΠΡΟΣΛΗΦΘΕΝΤΕΣ ΕΧΟΥΝ ΣΟΒΑΡΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ.

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΡΤ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΚΑΤΩ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ

http://www3.ebu.ch/cms/en/sites/ebu/contents/news/2013/06/monitor-ert-online.html

ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΜΥΚΗΣ

Ένα νέο χτύπηµα -από µία σειρά µειοδοτικών ενεργειών- δέχονται τα Ποµακοχώρια, τη στιγµή που η εκτουρκιστική παρουσία της Άγκυρας διογκώνεται ποσοτικά και ποιοτικά. Αναφερόµαστε στη µοναδική Ελληνική (Ελληνόφωνη)  βιβλιοθήκη των Ποµακοχωριών της Ξάνθης και της Ροδόπης, η οποία λειτουργεί στο χωριό Μύκη από το 2004, µε 7.000 βιβλία.
Η Βιβλιοθήκη δεν αποτελεί µόνο χώρο παράταξης βιβλίων, αλλά έχει αναλάβει πλήθος πρωτοβουλιών στις οποίες συµµετέχουν τα παιδιά της Μύκης, όπως κουκλοθέατρο, µαθήµατα ζωγραφικής και άλλες δηµιουργικές δραστηριότητες.
Μέχρι και τις «Όρνιθες» του Αριστοφάνη παρουσίασαν τα µικρά Ποµακόπουλα. Πολλοί επισκέπτες από άλλες περιοχές της Ελλάδας, έχουν µείνει άφωνοι µε το χώρο και τις δράσεις της βιβλιοθήκης, η οποία απασχολεί µόνο µία υπάλληλο και µία καθαρίστρια. Οι µητέρες του χωριού, παρά την αρχική προπαγάνδα των γενίτσαρων, αγκάλιασαν τη βιβλιοθήκη και πλέον αποτελεί ένα αγαπηµένο προορισµό για τα νεαρά Ποµακόπουλα.
Ό,τι δεν πέτυχε η Άγκυρα σε όλα τα χρόνια της λειτουργίας της, το κάνει τώρα η Αθήνα. Στα πλαίσια της πολιτικής οικονοµικών περικοπών, επίκειται η κατάργηση του «Οργανισµού Παιδικών και Εφηβικών Βιβλιοθηκών», (µη κερδοσκοπικού Ν.Π.Ι.∆. ο οποίος χρηµατοδοτείται και εποπτεύεται από το Υπουργείο «Εθνικής» Παιδείας) ή, στην καλύτερη περίπτωση, η κατάργηση πολλών βιβλιοθηκών, ώστε από τις 24 εν λειτουργία να αποµείνουν 12. Έτσι, και η βιβλιοθήκη της Μύκης, ένα παράθυρο στον κόσµο για τα Ποµακόπουλα, κινδυνεύει να κλείσει. Την ίδια στιγµή, στα Ποµακοχώρια οι τουρκικές βιβλιοθήκες αυξάνονται και ενισχύονται µε χιλιάδες τουρκικά βιβλία (πρωτίστως
εθνικιστικού χαρακτήρα). Πρόσφατα στον Κένταυρο ανοικοδοµήθηκε εκ βάθρων νέα Τουρκική βιβλιοθήκη, η οποία εσωτερικά απαστράπτει από πολυτέλεια, αφού διαθέτει αίθουσα σ ύ γ χ ρ ο ν ων π ρ ο δ ι α γ ρ α φ ών, µε αναγνωστήριο, υπολογιστές και πάµπολλους τίτλους τουρκικών βιβλίων και φυσικά µόνιµο προσωπικό.
Το κόστος ανοικοδόµησης είναι τεράστιο για τα δεδοµένα του χωριού. Πού άραγε βρέθηκαν τα χρήµατα;. H βιβλιοθήκη έλκει τον µαθητή και δηµιουργεί µια ξεχωριστή ατµόσφαιρα πολυτέλειας, αλλά και συνθήκες (τουρκικής) µάθησης πρωτόγνωρης για την ορεινή περιοχή. Εκτός από αυτήν λειτουργεί και η βιβλιοθήκη του Εχίνου, η ιδεολογία της οποίας απεικονίζεται στην επιγραφή της.

∆ιαβάστε εδώ τα σχετικα άρθρα από την εφηµερίδα Ζαγάλισα και απο το Xanthi-Times 
http://www.greece.org/petition/petition-articles.pdf

Με την υποστήριξη του Hellenic Electronic Center (HEC) – www.greece.org